گروه ۷ با هدف کاهش وابستگی به چین در حوزه عناصر نادر خاکی و آهن‌رباهای دائمی، سازوکار مشترکی برای تأمین مواد معدنی حیاتی ایجاد کرده است. تمرکز بیش از ۹۰ درصد فرآوری جهانی این عناصر در چین، رقابت بر سر این منابع را به موضوعی راهبردی در اقتصاد، فناوری و امنیت کشورها تبدیل کرده است.

برزیل با در اختیار داشتن یکی از بزرگ‌ترین ذخایر عناصر خاکی کمیاب جهان، سال‌ها در دام پارادوکس آشنای اقتصادهای معدنی گرفتار بود: «ذخایر عظیم، ارزش افزوده ناچیز». اکنون اما در بحبوحه رقابت جهانی برای مواد معدنی حیاتی و زنجیره‌های تأمین صنایع پیشرفته، این کشور در تلاش است نقش سنتی خود به‌عنوان صادرکننده مواد خام را بازتعریف کند.

دونالد ترامپ روز جمعه پکن را در حالی ترک کرد که توافق مهمی در زمینه عناصر نادر خاکی(Rare Earths) به دست نیامد. با این حال، وی این سفر را «موفقیت‌آمیز» توصیف و از همتای چینی خود، شی جین‌پینگ به گرمی یاد کرد.

هند و کره جنوبی با هدف تقویت همکاری در حوزه‌هایی مانند انرژی، مواد معدنی حیاتی، فولاد و نیمه‌رساناها، برنامه افزایش تجارت دوجانبه به ۵۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۳۰ را اعلام کردند.

صنعت معدن بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۲۴ دستاوردهای قوی در تولید و سرمایه‌گذاری مواد معدنی حیاتی به دست آورد و این امر آن را در موقعیت مناسبی برای مدیریت عدم قطعیت تعرفه‌ها و جنگ تجاری با ایالات متحده قرار می‌دهد

تحقیقات نشان می‌دهد که در حالی که دولت‌ ها برای دسترسی به مواد معدنی حیاتی ضروری برای صنایع استراتژیک تلاش می‌کنند، موج فزاینده حمایت‌گرایی در ۷۲ کشور در حال گسترش است.

عناصری همچون لیتیوم، منگنز، نیکل و کبالت در حوزه انرژی بسیار حائز اهمیت هستند و ایمیدرو با همکاری مراکز تحقیقاتی، شرکت ها و طرح های تابعه، اقداماتی را در راستای ممانعت از مواجهه کشور با کمبود این عناصر در آینده، برنامه ریزی کرده است.

ایتالیا تخمین می‌زند که می‌تواند ۱۶ ماده اولیه حیاتی از ۳۴ ماده اولیه مورد نیاز اتحادیه اروپا از جمله لیتیوم و بوکسیت را در داخل کشور تامین کند.