به گزارش پیام آوران معدن و فولاد: تغییر دبیر انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران پس از ۲۵ سال، فراتر از یک جابهجایی مدیریتی، میتواند نقطه عطفی در مسیر فعالیت یکی از مهمترین تشکلهای صنعتی کشور باشد.
با پذیرش استعفای سیدرسول خلیفهسلطانی و انتخاب احمد دنیانور بهعنوان دبیر جدید، اکنون این پرسش مطرح است که مدیریت تازه تا چه اندازه میتواند با تکیه بر تجربه صنعتی و سابقه صنفی خود، پویایی بیشتری در ساختار انجمن ایجاد کند و پاسخگوی چالشهای پیچیده تولیدکنندگان فولاد باشد؟
پس از ۲۵ سال، دوره دبیری سیدرسول خلیفهسلطانی در انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران به پایان رسید. بر اساس خبری که انجمن منتشر کرده و چیلان آن را بازتاب داده است، استعفای خلیفهسلطانی در جلسه اخیر هیئتمدیره پذیرفته شد و احمد دنیانور، رئیس هیئتمدیره فولاد جنوب، بهعنوان دبیر جدید این تشکل انتخاب شد. در این جلسه از خدمات و نقشآفرینی خلیفهسلطانی در طول بیش از دو دهه فعالیت تقدیر شد، دورهای که انجمن توانست جایگاه خود را بهعنوان یکی از نهادهای اصلی نمایندگی زنجیره آهن و فولاد تثبیت کند.
تداوم ۲۵ ساله حضور یک فرد در جایگاه دبیری، از منظر نهادی واجد دو وجه متفاوت است. از یک سو، چنین استمرار مدیریتی میتواند به انباشت تجربه، شکلگیری ارتباطات مؤثر با دستگاههای اجرایی و شناخت دقیقتر از سازوکارهای تصمیمگیری منجر شود. از سوی دیگر، تغییرات گسترده در ساختار صنعت، پیچیدهتر شدن مسائل تولید و ظهور نسل جدیدی از چالشهای اقتصادی و تجاری، ضرورت بازنگری در شیوه فعالیت تشکلها را افزایش میدهد.
بنابراین، کنار رفتن خلیفهسلطانی را نباید پایان یک دوره مدیریتی دانست؛ این اتفاق فرصتی برای ارزیابی ظرفیت انجمن در انطباق با شرایط جدید صنعت فولاد است.
دنیانور، ترکیب تجربه صنعتی و شناخت صنفی
انتخاب احمد دنیانور از این جهت اهمیت دارد که او فقط مدیری خارج از ساختار انجمن نیست. ریاست هیئتمدیره فولاد جنوب، سابقه چندین دوره عضویت در هیئترئیسه انجمن و انتخاب بهعنوان بازرس در ۱۸ دوره مجمع عمومی، نشاندهنده آشنایی او با ساختار و مسائل این تشکل است. تجربه فعالیت صنعتی، شناخت مقررات حوزه صنعت و تجارت و سابقه فعالیتهای بینالمللی نیز میتواند پشتوانهای برای ایفای نقش مؤثرتر در جایگاه دبیر انجمن باشد.
این ترکیب از تجربه صنعتی و شناخت صنفی، ظرفیت ایجاد تحرک تازه در انجمن را فراهم میکند. دنیانور از یک سو با مسائل بنگاههای تولیدی و محدودیتهای عملیاتی آنها آشناست و از سوی دیگر، سابقه حضور در ارکان انجمن را دارد. در نتیجه، انتظار میرود فاصله میان مسائل روزمره تولیدکنندگان و دستور کار تشکل در دوره جدید کاهش پیدا کند. با این حال، میزان موفقیت او به این بستگی دارد که تا چه اندازه بتواند این شناخت را به برنامههای اجرایی، پیگیری مستمر مطالبات و تقویت نقش کارشناسی انجمن تبدیل کند.
ماموریت انجمن؛ فراتر از پیگیری مطالبات صنفی
انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران بهعنوان تشکل فراگیر زنجیره آهن و فولاد، وظیفهای فراتر از انتقال درخواستهای اعضا به نهادهای دولتی دارد. این انجمن باید بتواند میان منافع حلقههای مختلف زنجیره، از تولیدکنندگان مواد اولیه تا فولادسازان و واحدهای نوردی، هماهنگی ایجاد کند و با ارائه تحلیلهای کارشناسی، در فرآیند تصمیمسازی و سیاستگذاری صنعتی نقش داشته باشد.
در شرایط فعلی، محدودیت برق و گاز، ناپایداری مقررات، دشواری تأمین مواد اولیه، مداخلات قیمتی، مسائل ارزی و موانع صادراتی، فشارهای همزمانی بر تولیدکنندگان وارد کردهاند. این چالشها دیگر با پیگیریهای مقطعی و مکاتبات موردی قابل مدیریت نیستند. انجمن باید با اتکا به دادههای دقیق، آثار اقتصادی تصمیمهای سیاستی را روشن کند و برای مسائل ساختاری صنعت، راهکارهای پایدار ارائه دهد.
یکی از مهمترین انتظارات از دبیر جدید، تقویت همین ظرفیت کارشناسی است. انجمن میتواند با ایجاد سازوکار منظم برای دریافت اطلاعات از واحدهای تولیدی، تدوین گزارشهای تحلیلی و ارائه پیشنهادهای مشخص به سیاستگذاران، از موضعی فعالتر در تصمیمگیریهای مرتبط با صنعت فولاد حضور پیدا کند. همچنین مدیریت تعارض منافع میان حلقههای مختلف زنجیره، بدون برخورداری از رویکردی فراگیر و مبتنی بر منافع بلندمدت صنعت، دشوار خواهد بود.
تحول در ارتباطات؛ حلقه مغفول پویایی انجمن
در کنار مأموریتهای اقتصادی و صنفی، تحول در نظام ارتباطی و روابط عمومی انجمن نیز اهمیت ویژهای دارد. روابط عمومی یک تشکل تخصصی نباید صرفاً به انتشار اخبار جلسات و اطلاعیهها محدود بماند. انجمن به نظام ارتباطی دوسویه با اعضا، رسانهها و نهادهای تصمیمگیر نیاز دارد؛ نظامی که بتواند مسائل تولیدکنندگان را بهموقع شناسایی کند، مواضع کارشناسی صنعت را شفاف و مستند انتقال دهد و در شکلدهی به گفتمان عمومی درباره مسائل فولاد نقشآفرین باشد.
در دوره جدید، استفاده مؤثرتر از ابزارهای دیجیتال، انتشار منظم گزارشهای آماری و تحلیلی، تقویت ارتباط مستقیم با واحدهای تولیدی و پاسخگویی شفافتر به اعضا میتواند به افزایش اعتماد و مشارکت در انجمن منجر شود. چنین تحولی همچنین جایگاه انجمن را از یک نهاد عمدتاً پیگیر مطالبات به مرجعی برای تحلیل و اطلاعرسانی درباره زنجیره فولاد ارتقا میدهد.
در نهایت، انتخاب دنیانور فرصتی برای بهرهگیری از تجربه مدیریتی و صنفی در مسیر نوسازی انجمن است. با این حال، تغییر دبیر بهتنهایی تضمینکننده تحول نیست. پویایی واقعی زمانی شکل میگیرد که ساختار تصمیمگیری انجمن چابکتر شود، ارتباط آن با اعضا عمق پیدا کند و خروجی فعالیتهایش در کاهش موانع تولید و بهبود فضای کسبوکار قابل مشاهده باشد.
خلیفهسلطانی میراثی از تجربه و ارتباطات نهادی بر جای گذاشته است؛ اکنون آزمون دنیانور این است که این سرمایه را به بستری برای نوآوری، پاسخگویی و اثرگذاری بیشتر تبدیل کند. به بیان دیگر، مسئله اصلی انجمن فولاد در دوره جدید، انتخاب یک دبیر تازه نیست؛ بلکه عبور از مدیریت مبتنی بر استمرار به سمت نهادی پویا، مطالبهگر و آیندهنگر است.
منبع: تیتر ۲۰